Het is woensdagochtend. Ik word wakker en merk dat ik moe ben. Ik wist al dat ik gisteren veel had gedaan. Ik voelde het aan mijn lichaam. Vaak kan ik de dag daarna dan wat minder, wat dus deze woensdag is. 

Stom, want vandaag is de verjaardag van mijn vriend en ik zou die avond in Lombok gaan eten (dat is 15-17 minuten fietsen van mijn huis). Ik ga het nog wel proberen, dacht ik. 

Op mijn planning stond een half uur werken op de laptop ingepland en dan om 4 uur richting Lombok. Eerst langs iemand om een schilderijtje langs te brengen en daarna naar het etentje. Om 10 uur begon ik met werken en dat ging eigenlijk best wel goed. Daarna deed ik nog een paar dingen en toen was ik moe. Hmmm… ik ga het toch nog wel proberen, dacht ik. 

Dan komen er natuurlijk weer allemaal andere dingetjes tussen: Ik nodig per ongeluk een vriend uit voor de lunch, de Albert Heijn heeft iets niet bezorgd dus ga ik op mijn mobiel naar de factuur zoeken (ja dat kost erg veel energie), dan ga ik eindelijk relaxen, maar na mijn dutje drink ik een koffietje met een huisgenoot en dan is het 4 uur. Ik ga het toch nog wel proberen, dacht ik. 

Ik stap gewoon op de fiets en trappen! Ik heb nog niet gesport deze week, dus ik mag ook wel flink trappen. Helaas had ik niet door dat het maar 10 graden was en liep ik enorm te zweten in een ski-jas met daaronder een fleece vest. Na ongeveer 10 minuten ben ik bij de rabobank en dan heb ik het niet meer. Het is veel te warm, ik kan niet meer zo goed om me heen kijken en ik snap niet waar het fietspad is gebleven. Ik ga het toch nog wel proberen, dacht ik! Ik stapte af en ging gewoon even chillen. Mijn jas uit doen en mijn vest in mijn tas stoppen en daarna gewoon eventjes stil staan met mijn ogen stiekem dicht. Dat laatste zien mensen niet, want ik heb een zonnebril met spiegelglazen, vandaar dat het stiekem is. 

Ik ga weer verder, want ik ben er bijna. Ik fiets over de kanaalstraat, terwijl ik alle prikkels om me heen gewoon negeer. Als je de kanaalstraat kent, dan weet je dat dat er erg veel zijn. Ik zet mijn fiets in een rustige zijstraat en sta weer even stil. 

Ik zit een beetje op mijn grens of misschien ben ik er iets overheen gegaan, dat weet ik niet zo goed. Maar het lukt nog. Ik ga naar die vriendin en ik plof lekker in haar stoel. Wat een rust. Het is gelukt. En het lukt zelfs nog om een gesprekje te hebben, terwijl ik bijkom in de stoel. 

Bij het etentje gaat ook alles goed. Ik lig ervoor lekker op de bank te rusten, tussendoor help ik even en achteraf ga ik nog eventjes liggen en ik word om 22:00 met de auto teruggebracht naar huis.

Het is gelukt! Maar ik heb misschien wel weer iets te veel gedaan vandaag.