‘Ik ben geen kunstenaar, ik heb gewoon een hersenschudding’
Ongeluk
In 2019 haalde ik mijn masterdiploma en reisde ik naar Argentinië. De twee maanden reis eindigde helaas met een auto-ongeluk waarbij ik een paar keer over de kop ging: met een schedelbasisfractuur en hersenschuddingklachten als gevolg. De neuroloog in Nederland keek naar de hersenscans gemaakt in Buenos Aires en zei dat het waarschijnlijk een zware hersenschudding was. Na een halfjaar leek het al erg goed te gaan en begon ik aan een tweede master, daar had ik me namelijk voor de reis al voor ingeschreven. Helaas lukte dit niet en resulteerde het in een grote terugval. Ik had al hulp gezocht, maar het duurde even voordat ik de juiste hulp kreeg. Doordat ik niet goed begreep wat er gebeurde, ging ik per ongeluk te vaak over mijn grenzen heen. Op een gegeven moment ging het zo ver, dat ik geen gesprekken meer kon hebben zonder enorme hoofdpijn te krijgen, niet naar buiten kon en eigenlijk niet eens de prikkels van iemand in dezelfde ruimte aankon. Je kan het misschien begrijpen: dat was niet zo leuk. Toen ben ik echt gaan schilderen.
Het schilderen heeft geholpen met het verwerken van emoties en het trainen van de hersenen. Ik begon met grote stroken schilderen, omdat dit het minste energie koste. Langzaam ben ik wat kleiner detail gaan schilderen om zo het focussen met de ogen te oefenen.
‘Ik ben geen kunstenaar, ik heb gewoon en hersenschudding’, dat zei ik toen. Ik vond mezelf geen kunstenaar, want ik weet weinig van kunst. Ik schilder gewoon. Met een hersenschudding zijn er veel momenten van verveling en ik ben erachter gekomen dat juist uit verveling creativiteit ontstaat. Misschien ben ik toch een kunstenaar, maar ik ben ook bescheiden.
Hersteld?
Inmiddels gaat het gelukkig weer goed en kan ik zeggen dat ik na 4 jaar weer ben hersteld. Ik werk weer en daarnaast schilder ik nog zo nu en dan.
Amu Pacu 